Rozdział 105

Zaczęłam krążyć nerwowo po pokoju i myśleć. Przecież muszę mieć przyjaciół poza bandą tych idiotów. I wtedy mnie oświeciło.

Jess.

Zawsze trzymałyśmy się razem, więc na pewno dalej tak jest. Wydobyłam telefon z torebki i odszukałam jej numer. Po chwili usłyszałam bardzo zszokowany głos przyjaciółki

-Kasandra?

-Hej Jess. Co powiesz na kawę?

-Jasne, ale...

-No to w naszej ulubionej kawiarni jutro o 10. Pasuje ci?

-Tak...

-To do jutra. Pa-szczęśliwa odłożyłam telefon na biurko. Gdy tylko to zrobiłam rozległo się pukanie do moich drzwi. Matko, czy ci ludzie nie rozumieją, ze chcę być sama

-Proszę-krzyknęłam i usiadłam na kanapie. Do pokoju zajrzał Niall

-Mogę?-zapytał nieśmiało

-No właź-mruknęłam wzdychając

Chłopak usiadł na kanapie obok mnie i zaczął

-Cassie ja wiem, że jest ci ciężko z tym wszystkim...

-Tak jest, a wy w ogóle nie pomagacie-przerwałam mu-ciagle tylko na mnie naciskacie, a ja potrzebuję więcej luzu, więcej swobody.

-Zmieniłaś się-szepnął przerywając długą ciszę

-Możliwe-mruknęłam wzruszając ramionami

-Ale ja wiem, że moja Cassie gdzieś tam w środku jest i ja ją znajdę bo cie Kocham

-Niall nie. Ja nie mogę powiedzieć ci tego samego. Nie znam cię i nie wydaje mi się bym mogła się w tobie zakochać

-A to niby czemu?-zapytał zdziwiony

-Bo zawsze wolałam facetów stanowczych i twardych.

-Jakoś wcześniej pasowało ci jaki jestem

-Ale teraz tego nie pamiętam. Do cholery człowieku odpuść mi już!

-W porządku!-krzyknął i wyszedł trzaskając drzwiami

-Co za idiota-mruknęłam pod nosem.

Byłam wściekła. Nie. Wściekła to za mało powiedziane. Oni nie rozumieją, ze ja naprawdę nic nie pamiętam. Też mnie to wkurza, bo już sama nie wiem kim jestem i co tutaj robię. Naprawdę staram się kojarzyć różne fakty i przypominać sobie wspomnienia, ale oni nie pomagają. Rozumiem, ze byłam dla nich ważna jednak nic nie mogę poradzić na to, ze nie pamiętam. A mam wrażenia, ze obwiniają mnie za to. I chyba myślą, że nie chcę sobie tego przypomnieć.

Skuliłam się na kanapie i oparłam czoło o kolana. Zaczęłam oddychać głęboko by tylko się nie rozpłakać. Nie udało się. Już po chwili po moim policzku spłynęła słona łza i skapnęła na moją koszulkę. Nie mam pojęcia co teraz robić. Może powinna się wyprowadzić do rodziców. A może powinnam znaleźć pracę. Jestem totalnie zagubiona i nie wiem z kim mogę o tym wszystkim pogadać. Gdy kolejna łza spływała po moim policzku rozległo się ponowne pukanie do drzwi.

-Niall nie chcę z tobą rozmawiać-mruknęłam nie podnosząc głowy

-A ze mną pogadasz?-za dźwięk tego głosu podniosłam głowę. W drzwiach stał Harry. Jak tylko zobaczył moja twarz szybko usiadł obok mnie

-Cassie ty płaczesz? Co się stało?-zapytał zaniepokojony.

-Lepiej powiedz po co przyszedłeś-zmieniłam szybko temat

-Słyszałem jak krzyczeliście na siebie z Niallerem, a on teraz zamknął się w swoim pokoju. Chciałem zobaczyć czy z toba w porządku, ale widzę, ze też nie.

-Bo Harry wy wszyscy tak strasznie naciskacie. Nie możemy po prostu na nowo się poznać i żyć normalnie?

-Pewnie, ze możemy-powiedział uśmiechając się ciepło- ale wiesz, dla nas to też dziwna sytuacja i za bardzo nie wiemy jak się zachowywać.

Jego głos był taki spokojny i kojący. Mogłabym słuchać jak tak do mnie mówi godzinami. Położyłam głowę na jego ramieniu i zapytałam

-Czemu Niall taki jest? Ciągle jest zły

-Wiesz Cass, on cie naprawdę Kocha i strasznie się martwi. Ciężko jest mu pogodzić się z tym, że on już nie znaczy dla ciebie tyle ile wcześniej

-Ale my nawet nie potrafimy rozmawiać-szepnęłam- to niemożliwe żebyśmy kiedykolwiek byli parą

-A tu się zdziwisz. Byliście świetna parą. Potrafiliście spędzić cały dzień razem niewiele mówiąc i było wam dobrze. Znaliście się praktycznie na wylot i nie potrzebowaliście słów żeby wiedzieć co czuje ta druga osoba. Nawet nie wiesz jak ja bym chciał coś takiego kiedyś przeżyć-podniosłam głowę i spojrzałam mu w oczy

-Nie masz dziewczyny?

-No nie

-Jakim cudem?-zapytałam uśmiechając się lekko

-Wiesz kiedyś byłem z twoja byłą przyjaciółką Jess i naprawdę się w niej zakochałem, ale...

-Ale co?-ponagliłam go

-Zastałem ja w łóżku z innym facetem. Wiesz złamała mi serce i od tamtej pory nie ufam żadnej kobiecie. No oprócz ciebie

-I po tym przestałam się z nią przyjaźnić?-zapytałam patrząc w przestrzeń

-Tak. A czemu pytasz?

-Bo umówiłam się z nia na kawę jutro. Wiesz myślałam, ze dalej się przyjaźnimy.

-Myślę, ze to spotkanie może być dobrym pomysłem. Powspominacie i w ogóle to może coś ci się przypomni-rzekł uśmiechając się do mnie.

Na chwilę zjechałam wzrokiem z jego oczy na usta. Były pełne i koloru malinowego. Szybko podniosłam wzrok i odwzajemniłam uśmiech.

-Mogę mieć do ciebie prośbę?-zapytałam

-Jasne mów.

-Wiesz jak na razie to tylko z tobą umiem rozmawiać i czuję się dobrze, więc mógłbyś zostać ze mna jeszcze trochę. Nie chcę byc teraz sama.

-Pewnie, ze zostanę Cass. Ale nie wolisz żeby Niall był tu teraz

-Nie Harry. Nie chcę dziś słuchać już tego, ze sie zmieniłam i nie chcę żeby patrzył na mnie takim wzrokiem jakbym zabiła mu matkę-oboje się zaśmialiśmy

-W porządku zostanę

Znów oparłam głowę o jego ramię, lecz tym razem zamknęłam oczy. Loczek lekko przytulał mnie do siebie. Było mi tak dobrze. Harry to świetny facet. To była ostatnia myśl tego dnia, bo już po chwili zasnęłam.

Rozdział 104

-Więc od czego tu zacząć...-zastanawiał się głośno Liam

Siedzieliśmy już tak od godziny i nikt z nas nie wiedział jak zacząć rozmowę.

-Muzyka!-wykrzyknął Louis i wstał z kanapy

-Lou proszę cię, choć przez chwilę boć poważny-burknął mulat i znów pogrążył się w myśleniu

-Ej słuchajcie to dobry pomysł. Przecież ona kocha muzykę-rzekł loczek

-Możemy spróbować. Tylko co jej zagramy?-zapytał Liam

-One Thing- milczenie przerwał Niall – ta piosenka przekazuje najwięcej emocji...no wiecie

-Aaaa no tak-rzekli wszyscy naraz

-Wytłumaczy mi ktoś?-wtrąciłam się

-Niall napisał tą piosenkę o tobie-rzekł Louis uśmiechając się szeroko a blondyn się zarumienił i mruknął, ze idzie po gitarę. Gdy wrócił zaczął grać i chłopcy zaczęli śpiewać piosenkę. Mają niezłe głosy, więc nic dziwnego, ze są gwiazdami

-I co, przypomniało ci się coś?-zapytał z nadzieją Louis

-Przykro mi, ale nie-odparłam

-No to nic, będziemy dalej próbować-powiedział z uśmiechem Harry. Ale on ma słodkie dołeczki...

-A słuchajcie, czy ja mam jakieś przyjaciółki?

-W sumie teraz przyjaźnisz się z moją dziewczyną Danielle. Zadzwonię zeby jutro wpadła

-Okey dzieki. Muszę chyba iść na zakupy

-Nie lubisz zakupów-rzekł Zayn

-Nie?- zapytałam z niedowierzaniem

-Nie, to mu zawsze musieliśmy wyciągać cie do sklepów albo dziewczyny

-No cóż, to chyba coś się we mnie zmieniło. Muszę iść kupić normalne ciuchy. A teraz pójdę się już położyć. Cześć-wstałam z kanapy i ruszyłam do wyjścia. Usłyszałam za sobą jeszcze jak wszyscy życzą mi dobrej nocy i zniknęłam na schodach.

Zamknęłam drzwi swojego pokoju na klucz i zaczęłam się teraz po nim rozglądać. Moją uwagę przykuło biurko. Było białe i leżało na nim dużo papierów. Wzięłam pierwszą z brzegu kartkę i zaczęłam analizować to co na niej było. Nuty. Kolejna kartka i to samo.

Jako dziecko chodziłam na lekcje gdy na fortepianie, więc mnie to nie dziwi, ale nie pamiętam bym tworzyła własną muzykę.

Usiadłam przy fortepianie kartkę położyłam tak by dobrze wszystko widzieć i zaczęłam grać. Melodia była piękna. Jak skończyłam to uśmiechnęłam się do siebie i wstałam by szukać innych rzeczy, które pomogą mi cokolwiek sobie przypomnieć.

Album. To powinno się przydać. Usiadłam na sofie i otwarłam go. Były tam zdjęcia różnych pieknych krajobrazy, a gdzieś w połowie zaczęły się zdjęcia moje i chłopaków. Byliśmy chyba na jakimś biwaku, bo w tle widać namioty. Wszyscy świetnie się bawimy. Jedno zdjęcie wyjątkowo przykuło moją uwagę. Ja i Niall siedzieliśmy razem przy ognisku. Miałam zamknięte oczy, na ustach malował mi się szeroki uśmiech, a głowę miałam opartą o jego ramie. Chłopak obejmował mnie ramieniem i z czułością patrzył na mnie. Następne też przedstawiało nas. Siedzieliśmy razem i śmialiśmy się jak szaleni. Było wiele fotek na których jesteśmy szczęśliwi.

Na samym końcu albumu było jeszcze jedno zdjęcie. Staliśmy, a Niall ujmował moja twarz w dłonie. Moje dłonie oparte były na jego pasie. Całowaliśmy się. To wyglądało jak scena z jakiegoś filmu.

Chyba byliśmy dobrą parą. Przynajmniej tak to wygląda.

Odłożyłam album na stolik i położyłam się na sofie. Dziwne uczucie mieć taką pustkę w głowie, nie wiedzieć kim są ludzie dookoła ciebie. Ciągle patrzą na mnie z taką nadzieją, ze sobie coś przypomnę, ale wspomnienia nie wracają. Nie znam tych ludzi.

Chcę sobie przypomnieć. Bardzo chcę i będę robisz wszystko by się tak stało, ale nie wiem czy się uda.

A co jeśli już nigdy nie będę wiedziała kim byłam?

To za dużo na mnie. Za dużo na ten dzień. Chcę tylko położyć się spać i gdy się jutro obudzę żeby było dobrze.

Wzięłam szybki prysznic i położyłam się do łóżka. Jak tylko przyłożyłam głowę do poduszki momentalnie zasnęłam.

Rano obudziłam się dość wcześnie. Ubrałam się i zeszłam do kuchni. W całym domu panowała idealna cisza. No tak w końcu to faceci, muszą się wyspać. Gdy przekroczyłam próg kuchni żałowałam, ze nie założyłam skarpetek. Płytki były cholernie zimne.

Zaczynał mi już burczeć w brzuchu, więc zaczęłam po kolei otwierać wszystkie szafki w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Znalazłam płatki czekoladowe, więc to właśnie zjadłam. Brudna miseczkę odłożyłam do zmywarki i zrobiłam sobie kawę. Usiadłam na wysokim krześle przy blacie i objęłam dłońmi kubek. To chyba jedyna okazja, gdy cieszyłam się ze swojego niskiego wzrostu, przynajmniej nie musiałam dotykać tej zimnej podłogi. Na samą myśl przeszedł mnie dreszcz. Wbiłam wzrok w czarną ciecz w moim kubku i zaczęłam się zastanawiać co dziś będę robić

-Dzień dobry Mała-przywitał się loczek. Miał malutkie oczka i był jeszcze strasznie zaspany

-Cześć Harry.

-I jak się spało?-zapytał siadając obok mnie

-Dobrze, byłam strasznie zmęczona

-Wiem. Na razie przed tobą jeszcze parę ciężkich dni-rzekł uśmiechając się do mnie ciepło

-No tak, muszę jakoś się przystosować, ze mieszkam z pięcioma facetami

-Z pięcioma mega przystojnymi i seksownymi facetami-dodał uśmiechając się zadziornie

-Jak mogłam o tym zapomnieć-oboje zaśmialiśmy się

-A tak w ogóle Cassie to wiesz zawsze robiłaś najlepszą kawę w tym domu...-zrobił słodką minę i patrzył na mnie wyczekująco

-No dobra zrobię ci, ale ty będziesz odpowiadał w tym czasie na moje pytania

-Tak jest-zasalutował

-Czy ja i Niall byliśmy dobrą parą?

-W sumie to tak. Wiesz od początku było widać, ze się sobie spodobaliście. Jak zaczęliście być razem to świata poza sobą nie widzieliście.

-A oprócz niego z którym z was mam najlepszy kontakt?

-Chyba ze mną. Wiesz ty mi zawsze pomagasz, ja tobie. Zawsze traktowaliśmy się jak rodzeństwo-odparł patrząc w okno

-Zawsze chodziłam w pastelowych ciuchach?

-Tak. Odkąd pamiętam lubiłaś słodkie ubranka-oboje się zaśmialiśmy

-Ja piszę piosenki, albo komponuję?-zapytałam patrząc na niego badawczo

-Napisałaś jedną piosenkę, którą kiedyś śpiewałaś, ale nie wiem nic więcej

-Ile słodzisz kawę

-Trzy

-Szalony-zaśmiałam się

-Wiesz, w końcu jestem gwiazdą rocka, mogę sobie pozwolić-odparł rozkładając się na krześle dumnie. Po chwili znów oboje się śmialiśmy

-O widzę, ze mamy dobry humor, więc na pewno ktoś zrobi mi śniadanie-rzekł Zayn wchodząc do kuchni tylko w bokserkach

-A nie zapomniałeś o czymś?-zapytał Harry

-Proszę?

-Bardziej spodnie, ale to też może być

-Czepiasz się Styles -burknął siadając

Po chwili w kuchni zjawili się pozostali i zjedli śniadanie. Czułam się dość skrępowana i dało się to wyczuć. Jadnak uratowała mnie Danielle, która przyszła przerywając taniec Louisa. Zaczęła mnie przytulać i ściskać. Na szczęście udało mi się ją szybko wyciągnąć na zakupy. Wróciłam do siebie założyłam czarne rurki, biała koszulkę, brązową skórzana ramoneskę i tego samego koloru botki. Zrobiłam szybki makijaż i byłam gotowa.

Pojechałyśmy samochodem Dani do największego centrum handlowego w Londynie. Bawiłyśmy się świetnie. Po udanych zakupach zjadłyśmy szybki obiad i już koło 15 byłyśmy już w domu obładowane setkami toreb i każda z logiem innego sklepu. Gdy chłopcy nas zobaczyli wybuchnęli śmiechem, a my zmęczona opadłyśmy na kanapy w salonie i nie miałyśmy najmniejszego zamiaru się stamtąd ruszać.

Chłopcy zanieśli mi torby z zakupami do pokoju i usiedli obok nas.

-I przypomniałaś sobie coś?-zapytał Zayn. Nawet nie zdążyłam odpowiedzieć bo wtrącił się Harry

-Dan zabrałaś ja w jakieś miejsca, w które mogła zapamiętać?

-Tak, ale nic nie kojarzyła

-A może pokażemy jej jakieś stare filmy, albo nie wiem-myślał na głos Lou. Miałam już tego dość

-Moglibyście przestać?!-wykrzyknęłam wściekła wstając-nie pamiętam nic do cholery!Dajcie mi choć chwilę od tego odpocząć, mam dość ciągłych pomysłów jak możecie mi wrócić pamięć! To dopiero drugi dzień a ja już mam dość!

-Ale Cassie...

-Dajcie mi spokój!-obróciłam się na piecie i uciekłam do pokoju.

Rozdział 103

-Miło was poznać-odparłam zmieszana bo nie za bardzo wiedziałam jak mam się zachować.

-Domyślam się-zaczął chłopak z artystycznym nieładem na głowie- że pewnie trochę będziesz się bała zamieszkać z nami z powrotem, bo nas nie znasz, ale proszę nie martw się. Jesteśmy przyjaciółmi i nie masz się o co martwić.

-Dokładnie, pomożemy ci sobie wszystko przypomnieć-dodał lokaty

-To miłe z waszej strony, ale nie wiem czy to dobry pomysł

-Lekarz powiedział, ze jak wrócisz do dawnego życia to najprędzej sobie wszystko przypomnisz-rzekł mulat

-Proszę, chociaż spróbuj-uzupełnił ich wspólną wypowiedź chłopak o włosach koloru ciemnego blondu. Tylko ten blondynek siedział cicho

Popatrzyłam po kolei po ich twarzach. Naprawdę im na tym zależało

-No dobra- w sumie to nie mam przecież nic do stracenia.

Tata odwiózł nas do domu, a raczej dużego domu i zostawił samych. Harry zaprowadził mnie do mojego pokoju i zostawił samą.

Pokój był piękny. W lewym rogu przy oknie stał fortepian. Na przeciw niego kanapa i mały szklany stoliczek. Cała ściana po lewo od drzwi była od góry do dołu wylepiona zdjęciami. Po prawo znajdowała się biała futryna bez drzwi. Jak się okazało tam stało moje duże dwuosobowe łóżko i ogromna szafa. Ściany obu pomieszczeń były w dwóch odcieniach szarości. Dodatki były czerwone, czarne i białe.

Otworzyłam szafę i zamarłam. Było tam strasznie dużo kolorowych ciuchów. Szybko zamknęłam duże drzwi i wróciłam do pierwszego pomieszczenia. Przykucnęłam na środku i przejechałam dłonią po puchowym dywanie. Podniosłam się i podeszłam do okna. Widziałam z niego kawałek tarasu, śliczny ogród i basen. Dostrzegłam też bujaną huśtawkę i od razu wyszłam z pokoju i skierowałam się do niej. Stała tak, że z tarasu była ledwo dostrzegalna. Usiadłam na niej i przymknęłam lekko oczy rozkoszując się tym świeżym powietrzem

-Wiedziałem, ze Cię tutaj znajdę-do moich uszu dobiegł śliczny głos i od razu otworzyłam oczy. Przede mną stał blondyn. Trzymał ręce w kieszeni i spoglądał na mnie uśmiechając się lekko

-Mogę się przyłączyć?-zapytał wskazując na wolne miejsce obok mnie

-A jasne, siadaj-odparłam.

-Mogę zadać ci pytanie?-zapytałam spoglądając na niego

-Pewnie pytaj o co chcesz

-Czy ty...czy ty mnie nie lubisz? Bo wiesz tak dziwnie się zachowywałeś w szpitalu

-O nie Cassie to zupełnie nie tak. Tu chodzi o to, że...my byliśmy razem. A teraz ty mnie nie pamiętasz i ja nie wiem jak powinienem się zachować. Tak strasznie chcę cię przytulić tak jak zawsze, no ale nie mogę.

-Skoro byliśmy razem to czemu gdy się obudziłam był przy mnie Harry. I mówił do mnie „Kochanie”

-Byłem wtedy na kolejnych badaniach czy wszystko jest w porządku i nie mogłem być blisko, przepraszam

-Jakich badaniach? Jesteś na cos chory?

-Nie powinienem ci tego mówić-rzekł strasznie cicho bawiąc się palcami

-Ale ja chcę wiedzieć

-No dobrze-wziął głęboki oddech i patrząc mi w oczy kontynuował-to ja miałem być dawcą dla ciebie. Miałaś teraz mieć moje serce, ale w ostatniej chwili, gdy już leżałem na stole operacyjnym znalazł się inny dawca

-Oddał byś dla mnie życie?-zapytałam z niedowierzaniem

-Pewnie, ze tak Cassie-ujął moją dłoń w swoją i dodał-Kocham Cię i zrobiłbym dla Ciebie wszystko.

Zaczęłam czuć się niezręcznie więc zabrałam swoją rękę

-Przepraszam-szepnął i spuścił wzrok- to dla mnie trochę trudne

-Tak wiem, dla mnie też to wszystko jest dziwne-uśmiechnęliśmy się do siebie i siedzieliśmy tak w ciszy

-Jaka byłam?-zapytałam w pewnym momencie

-Byłaś cudowna Cassie. Miła, Kochana, urocza, nieśmiała, zawsze pomagałaś wszystkim dookoła. Kochałaś życie. I zawsze jak mówiłem Ci komplementy to się okropnie rumieniłaś. Wyglądasz słodko z rumieńcami, ale zawsze twierdziłaś, ze jest inaczej-jak opowiadał o mnie z jego ust nie schodził uśmiech a w jego oczach dostrzegłam błysk

-A jak się poznaliśmy?

-Twój tata jest naszym managerem i byliśmy kiedyś u niego w domu na spotkani. Wtedy akurat też tam byłaś i siedziałaś z nami trochę. Potem spotykaliśmy się wszyscy na lody czy do kina, bo bardzo się  polubiliśmy.

-Rozumiem.

-Jesteśmy dla siebie jak rodzina, więc nie martw się pomożemy ci odzyskać pamięć i wszystko będzie dobrze-chłopak uśmiechnął się do mnie szeroko, ale już mnie nie dotykał

-Cieszę się-powiedziałam-ej?

-Tak?

-Czy ty farbujesz włosy?-zapytałam

-Cicho bo ktoś się dowie-rzekł z poważna miną, lecz po chwili oboje się zaśmialiśmy

-Zaczyna ci się robić zimno-rzekł

-Skad wiesz?-zapytałam zszokowana

-Zawsze jak ci zimno to zaciskasz dłonie w pięści-rzekł wskazując na moje dłonie

-To wracajmy do środka

Oboje ruszyliśmy do wnętrza domu, a tam usiedliśmy w salonie już w pełnym składzie.

*********************************************************************************

Hej, mam nadzieję, ze wam się podoba :)

Proszę piszcie co myślicie

Buziaki

Lexy :**

CZĘŚĆ II Rozdział 102

O matko moja głowa. Czuję się jak na mega kacu. Powoli otwieram zaspane powieki i widzę, ze jestem w sali szpitalnej. Wszystko skąpane jest w gorących promieniach słońca. Do moich uszu dobiega ćwierkanie ptaków zza nie domkniętego okna. Próbuję się podnieść, lecz boli mnie każdy mięsień.

-Czyli tak wygląda śmierć-mruknęłam pod nosem, zamykam powieki i znów zasypiam.

Gdy budzę się po raz kolejny czuję przyjemne ciepło na swojej dłoni. Uchylam lekko powieki i widzę przed sobą szeroko uśmiechniętego mężczyznę

-Cześć Kochanie-słyszę głos

-Moja głowa-szepczę-operacja się udała?

-Tak Skarbie już wszystko w porządku. Długo nie mogli wybudzić cię ze spiaczki, ale na szczęście wszystko się udało.- w tym momencie do sali wpadło jeszcze paru chłopaków

-Cassie jak dobrze znów widzieć cie żywą!-wykrzyknął mulat i przytulił mnie

-Ja was znam?-zapytałam zdezorientowana

-Cass nie zgrywaj się

-Mam na imię Kasandra a nie Cass-mruknęłam podnosząc się lekko

-Zawołam lekarza- lokers wstał blady jak ściana i wyszedł

Wszyscy patrzyli na mnie z szeroko otwartymi oczami i milczeli. Kojarzę tych chłopaków, ale nie mam pojęcia skad.

Po chwili przyszedł lekarz i wykonał mi różne badania. Miałam dosć już tego szpitala. Operacja przecież się udała, to wszystko powinno być dobrze.

Po badaniach dał mi jakieś leki nasenne i przespałam kolejny dzień.

Gdy się obudziłam w sali czekał na mnie tylko lekarz. Przegladał jeszcze jakieś papiery i dopisywał coś do nich, a gdy spostrzegł, ze się obudziłam rzekł

-Witaj Kasandro. Jestem twoim lekarzem.

-Dzień dobry-odparłam słabo

-Operacja się udała, masz już zdrowe serce i wszystko będzie dobrze.

-To świetnie, ale kim byli ci chłopcy? Czemu oni mnie znali?-zapytałam zdezorientowana

-Widzisz, długo nie mogliśmy cię wybudzić i z badań wynika, ze przez tą kilkudniową śpiączkę twoja pamięć uległa uszkodzeniu. Z tego co widzę nie jest to trwałe uszkodzenie i istnieje duze prawdopodobieństwo, że przypomnisz sobie wszystko, tylko musisz wrócić do życia jakim wcześniej żyłaś.-lekarz uśmiechnął się miło a ja tylko skinęłam głową analizując ponownie to co właśnie usłyszałam

-Możesz już wyjść ze szpitala, więc powiem ojcu zeby poszedł po wypis i cię stad zabrał

-Dobrze dziękuję

Jak tylko lekarz opuścił pokój to wszedł mój ojciec

-Cześć Mała

-Cześć tato. Chcę już do domu-szepnęłam wtulając się w niego

-Tak wiem Cassie, zaraz Cię stad zabieram. Tu masz jakieś ciuchy, które przywieźli ci chłopcy

-Czemu oni mi je przywieźli?-zapytałam lekko wystraszona

-Bo Ty z nimi mieszkasz

-Mieszkam z grupka chłopaków?

-To twoi najlepsi przyjaciele. Już długo mieszkacie razem i pracujesz z nimi

-Czym się zajmuję?

-Jesteś ich fotografem

-To co to jakieś gwiazdy-prychnęłam pod nosem

-No jakbyś zgadła

Oniemiałam. Byłam w totalnym szoku.

-Okey ubierz się i zaraz po ciebie przyjdę

Wzięłam torbę i zaczęłam przeglądać rzeczy znajdujące się w niej. Prawie wszystko jest w pastelowych kolorach. Od kiedy ja lubię pastele?

Na szczęście znalazłam granatowe rurki, biała koszulkę i siwy sweter, więc nie będę aż tak słodko wygladać.

Gdy tylko się ubrałam do pokoju powoli weszli ci chłopcy, którzy byli tutaj gdy się obudziłam.

-Cześć Kasandra-rzekli chórem

-Cześć-mruknęłam

-To skoro nas nie pamiętasz może się przedstawimy. Ja jestem Liam, to jest Zayn, Harry, Lou... I Niall...

*****************************************************************************

Yeah wielki powrót i...Niall żyje!!!

Od razu mówię, ze nie wiem jak często będą pojawiać się rozdziały, bo serio mam teraz mega dużo nauki. Proszę was piszcie tam na dole co myślicie i wgl :)

Tęskniłam za wami Mordki :D

Wasza Lexy

Cześć Mordki

Hej!!
Tęsknicie??
Ja bardzo, ale kurczę nic mi nie wychodzi z tego pisania za bardzo...Bardzo was przepraszam...
Serio myślałam, ze łatwiej pójdzie, ale nauka ciągle, w weekendy jak wracam do domu też trzeba trochę czasu na spotkania ze znajomymi czy imprezy i nie mam kiedy usiąść i wymyślić coś
Jeszcze raz bardzo mocno was przepraszam
Kocham
Wasza Lexy :*

Masakra

Hej

Mam prośbę...Niech mi ktoś sprzeda porządnego kopa w tyłek, bo nie umiem nic napisać :p

Staram się i staram i wyszedł tylko jeden krótki rozdział i to niedokończony :p

To jak, pomożecie mi zwabić do mnie wenę, a jak już przyjdzie zamknę ją w klatce po moim chomiku...(Spoczywaj w pokoju Franek i hasaj sobie szczęśliwie po tamtym świecie)

To jak, kto się zgłasza na ochotnika do polowania ze mną? :D

No widzicie, ciągle coś durnego wymyślam :p

Pomożecie Mordki? :D

Buziaki Lexy

Koniec pierwszej części

Hej Mordki

Jak wskazuję tytuł to jest koniec pierwszej części :)

Matko to aż 101 rozdziałów...Masakra :D Jak wam się chciało to czytać to nadal nie ogarniam :p

Ale mniejsza o to.

 Chciałabym wam przedstawić statystyki  :P

Więc tak

Liczba opublikowanych komentarzy :1093

Łączna liczba wyświetleń: 73 137

Jak dla mnie to na prawdę bardzo dużo i liczę, ze będzie tego jeszcze wiecej, ponieważ chciałabym napisać drugą część opowiadania :) 

Mam juz pomysł i myślę, ze teraz każdą wolna chwilę będę poświęcała na złożenie mojego pomysłu w całość. Więc będę  piła kawę litrami aby pogodzić napisanie tego i szkołę :P Mam nadzieję, ze nie opuścicie teraz mojego bloga, bo już niedługo zacznę znów coś wstawiać. Więc jak chcecie to w komentarzach podajcie mi swoje maile to będę wam pisać jak coś sie pojawi, co wy na to? :)

Pojawiła się też zakładka "Pytania do mnie" więc wiecie co robić :P

I zapraszam też was serdecznie na mojego nowego bloga, jest dopiero parę rozdziałów, ale wejdźcie i zobaczcie, może akurat przypadnie wam do gustu :D

To spodziewajcie sie kolejnej notki informacyjnej o tym jak mi idzie za parę dni :P

Kocham Was

Wasza Lexy :**

Rozdział 101

Idąc korytarzem z powrotem pod salę Kasandry z każdym krokiem upewniałem się, że podjąłem słuszną decyzję. Moje Malutkie Słoneczko musi żyć przecież. Za mocno ją Kocham by móc pozwolić jej odejść. Wiem, że moja rodzina i przyjaciele się na to nie zgodzą, ale trudno. Nie powstrzymają mnie. Gdy tylko wzejdzie słońce załatwię u mojego prawnika wszystkie ważne kwestie, zostawię listy pożegnalne i oddam jej moje serce,które i tak już od dawna należy do niej.

Gdy wróciłem do chłopców ci pytali o rózne rzeczy, lecz ich słowa nie docierały do mnie

-Obudziła się?-zapytałem Liama przerywając jego monolog. Chłopak umilkł i patrząc mi głeboko w oczy szepnął

-Czeka na Ciebie

Stanąłem przed drzwiami sali i wziąłem parę głębokich oddechów. Prawdopodobnie widzę ją po raz ostatni w życiu.

Dziwne uczucie.

Muszę ją dobrze zapamiętać i powiedzieć jak bardzo ją Kocham.

Nacisnąłem na klamkę i cicho wszedłem do sali zamykając za sobą drzwi. Podszedłem do jej łóżka i siadając na jego skrawku szepnąłem

-Malutka...-dziewczyna powoli otworzyła oczy i spojrzała na mnie

-Spokojnie jestem przy Tobie, już będzie dobrze-dodałem głaszcząc ją po głowie

-Czy ja umrę Niall?-zapytała wystraszona

-Oczywiście, ze nie Skarbie-zapewniłem ją-będziesz zyć jeszcze bardzo długo, zobaczysz

-Ale mówili, ze moje serce już nie wytrzymuje

-Ale znalazł sie dawca...Wszystko już będzie dobrze

-I będziesz cały czas przy mnie?

-Pewnie że tak...Teraz posłuchaj mnie, bo mam ci coś ważnego do powiedzenia. Cassie, w naszym życiu było wiele problemów i wiele spraw ciągle się komplikowało, ale od momentu gdy ujrzałem cię po raz pierwszy nic sie nie zmieniło. Cały czas patrzę na ciebie tak samo i wzbudzasz we mnie ciągle ten sam zachwyt. Jesteś wyjątkowa, cudowna, niesamowicie piękna i czuję, że za rzadko Ci to mówiłem do tej pory. Wniosłaś do mojego życia wiele radości i uśmiechu. Przy nikim nie byłem nigdy tak szczęśliwy jak jestem przy Tobie. Już wiem, że miałem te fart i znalazłem miłość mojego życia. Jesteś tą jedyną Cassie i już zawsze nią będziesz. Kocham Cię-w oczach dziewczyny zamigotały łzy a na jej usta wkradł się lekki uśmiech.

-Niall...ja nie wiem co powiedzieć...to najcudowniejsza rzecz jaką kiedykolwiek usłyszałam. Też Cię bardzo Kocham-moja dziewczyna mocno wtuliła się we mnie. Oczywiście odwzajemniłem uścisk i zanurzyłem twarz w jej pięknych włosach pachnących jabłkami. Zawsze pachniała jabłkami...

-Niall?-zapytała w pewnym momencie

-Tak Skarbie?-mruknąłem odsuwając się od niej

-Mam do ciebie prośbę

-Jaką?

-Czy moglibyśmy zapomnieć na chwilę o tym, że jestem chora i o tym gdzie jesteśmy. Chcę poczuć się choć przez chwilę normalnie, więc czy mógłbyś mnie pocałować...wiesz tak jak kiedyś to robiłeś?-zapytała nieśmiało

-Zrobię to z przyjemnością-rzekłem i ujmując jej twarz w dłonie zrobiłem o co prosiła

Trwaliśmy w tej cudownej chwili, aż nie usłyszeliśmy pukania do drzwi. Oderwaliśmy się od siebie i do pokoju wpadli chłopcy. Wszyscy patrzyli na mnie mokrymi od łez oczami. Pewnie Paul już im powiedział.

-Niall, Paul czeka przed salą. Chce z Tobą pogadać-mruknął Zayn patrząc na swoje buty

-Okey. Słoneczko, zaraz do ciebie wrócę-zwróciłem się do Cass i po raz kolejny mocno ją pocałowałem.

Paul czekał przed salą ze zmarnowaną miną

-Nialler...widzę, że naprawdę ją kochasz. Po tym na co się zdecydowałeś, ale też po wszystkim co było wcześniej. Byłem głupi i nie dostrzegałem tego. Przepraszam Cię i dziękuję, że się nią opiekowałeś. Tak jak resztę, traktuję cię trochę jak syna i nie mogę pozwolić żebyś poświęcił swoje życie. Masz masę fanów, którzy żyją właśnie dzięki tobie. Do tego kochającą rodzinę. Wiem, że zostało jej niewiele czasu, ale może uda mi się znaleźć dawcę. Pieniądze na pewno w tym pomogą.

-Też próbowałem drogi pieniędzy, lecz jest wiele osób czekających na nowe serce. Poza tym już podjąłem decyzję. Zaraz wybieram się na spotkanie z prawnikiem co do moich pieniędzy. Gdy wrócę nagramy filmik dla fanów w którym się z nimi żegnam.-poklepałem go po ramieniu i dodałem-wszystko będzie już dobrze.

Wróciłem do sali i powiedziałem wszystkim, że muszę zobaczyć się ze starym znajomym i pojechałem na spotkanie.

Już drugą godzinę siedziałem i podpisywałem różne papierki. To strasznie nudne i męczące. Już wiem czemu Paul na co dzień się tym zajmuję. W wypadku mojej śmierci kazałem podzielić mój majątek na dwie części. Jedna będzie dla Cassie a druga dla mojej rodziny.

Napisałem również do każdej ważnej dla mnie osoby osobny list i włożyłem go do sejfu wraz z moim testamentem i rożnymi dokumentami. Zamknąłem za sobą drzwi wyjściowe i stałem znów na chodniku. Uniosłem głowę by spojrzeć w niebo i zaciągając się świeżym powietrzem pomyślałem, że już jestem gotowy by odejść z tego świata.

Wróciłem do szpitala i pierwsze co zrobiłem to poszedłem porozmawiać z lekarzem prowadzącym co do terminu operacji. Próbował mnie przekonywać do zmiany decyzji, lecz nie dałem się. Jestem pewien słuszności swojej decyzji.

Operacja odbędzie się za dwa dni.

Czy się boję?

Trochę na pewno. Lecz uspokaja mnie to, że robię to dla niej, że dzięki temu będzie zyć.

Otrząsnąłem głowę z myśli i udałem się piętro niżej na badania, które są potrzebne do operacji. Po godzinie pobierania krwi i innych różnych zabiegach byłem wolny. Założyłem na siebie bluzę, by nie było widać śladów po igłach i wróciłem do sali Cassie. Stanąłem w drzwiach i opierając się o futrynę zacząłem przyglądać się temu co działo się w środku. Wszyscy świetnie się bawili; śmiali się i żartowali. Przez chwilę poczułem się jak dawniej.

Zaczęły mi się przypominać wszystkie wspaniałe chwile jakie przeżyliśmy wszyscy razem...Matko jak ja bym chciał przeżyć to wszystko jeszcze raz

-O Niall, gdzie byłeś tak długo?-z zamyślenia wyrwał mnie głos mojej ukochanej

-A spotkanie trochę się przeciągnęło, wybacz

-W porządku, chodź tu do nas

Zająłem miejsce na łóżku Cassie i mocno ja do siebie przytuliłem poddając się miłej atmosferze i włączając się do rozmowy.

Właśnie w takim nastroju minęły nam kolejne dwa dni. Chcieliśmy nacieszyć się sobą nawzajem, więc nie odstępowaliśmy się na krok. Wszyscy oprócz Cass wiedzieli co ze mną dalej będzie, lecz nie kazałem im mówić o tym. Jakby się dowiedziała, że to ja jestem dawcą na pewno nie zgodziła by się na operację. A do tego dopuścić nie mogłem.

Jedyne co bardzo mnie zdziwiło to zachowanie Paul'a. Wpadał tylko na chwilę w ciągu dnia i ciągle gadał przez telefon. Wszyscy stwierdziliśmy, że zajmuje się pracą przez stres. W sumie cały czas tak to wyglądało, więc ignorowaliśmy go.

W końcu przyszedł ten dzień. Dziś umrę. Jednak umrę z uśmiechem na ustach. Chłopcy zostawili mnie samego z Cassie bym się pożegnał. Usiadłem naprzeciwko niej i ujmując jej dłonie w swoje, oraz patrząc jej głęboko w oczy zacząłem.

-Kocham Cię i dobrze o tym wiesz. Wiesz też, że zrobię dla Ciebie wszystko co możliwe by żyło ci się jak najlepiej. Staram się cały czas i myślę, że robię dobrze. Pamiętaj, że podczas operacji będę cały czas przy Tobie. Bo ja żyję w Tobie i to się nigdy nie zmieni, więc się nie bój Maleńka

-Dziękuję za wszystko Nialler. Też Cię Kocham i to bardzo-dziewczyna uśmiechnęła się słodko i pocałowała mnie. Smak jej malinowych ust zapamiętam już na zawsze.

Wyszedłem z sali i stanąłem przed chłopakami

-Wiecie, ze jesteście dla mnie jak bracia i was Kocham. Teraz będę czuwał nad wami, więc nie martwcie się o mnie. Proszę was tylko o to byście dalej byli One Direction, abyście dalej bawili się tak jak do tej pory i żebyście zajęli się moja Cassie.

Harry nie wytrzymał. Pierwsze łzy popłynęły z jego oczu i rzucił się na mnie mocno mnie przy tym ściskając.

-Niall...bo my Cię tak Kochamy..
-Wiem Harry ja was też, ale muszę to zrobić. Po prostu muszę.

Zrobiliśmy grupowego misiaka. Ciężko było nam się rozstać, choć każdy z nas wiedział, ze już pora na mnie.

-Panie Horan?-usłyszałem za sobą. Obróciłem się i zobaczyłem pielęgniarkę. Wierzchem dłoni otarłem łzy i przytulając każdego z moich przyjaciół po kolei rzekłem

-Na mnie już czas, ale pamiętajcie ja nie umieram, bo miłość jest nieśmiertelna. Teraz będę żył w niej.

Obróciłem się i zacząłem iść za pielęgniarką. Przebrałem się w szpitalną piżamę i usiadłem na łóżku. Jakaś młoda pielęgniarka podeszła do mnie ze strzykawką i zeszytem

-Przepraszam...czy mogła bym prosić o autograf-zapytała nieśmiało

-Jasne-nabazgrałem swoje imię i nazwisko w zeszycie i oddałem jej

-Dlaczego pan to robi. Dlaczego pan oddaje swoje serce?-zapytała patrząc mi głęboko w oczy

-Bo ją kocham. Ponad wszystko i nie zasługuje na śmierć. Jest najwspanialszą osobą jaką znam.

-Rozumiem-szepnęła

-A Ty pamiętaj być sobą i dalej słuchać moich chłopaków-zaśmiałem się

-Na pewno będę. Obiecuję-zapewniła

Wbiła mi igłę w ramię i kazała się położyć.

Zacząłem odpływać.

Już wiedziałem, ze zaraz nastąpi koniec i byłem na to gotów.

************************************

Hej Mordki :D

I jak?

Jesteście w szoku czy nie za bardzo? Ktoś z was się wzruszył? ;p

Wiem, spodziewałyście się, ze jednak go uratuję a tu takie coś. Zawiodłam was? Mam nadzieję, ze nie... ;)

Pojawiła sie też zakładka pod tytułem "pytania do mnie" i możecie tam w postaci komentarzy zadawać mi pytania, chętnie na wszystkie odpowiem :) dzięki temu chciałaby sie z wami lepiej poznać :)

Ale ale, ma też lepszą wiadomość. To jeszcze nie koniec. Chciałabym napisać kolejną część i mam pytanie, czy chciałybyście dalej to czytać? :) oczywiście zbiorę myśli i będę was informować :)

Piszcie

Kocham

Wasza Lexy :** 

BARDZO WAŻNE MORDKI

HEJ

Słuchajcie jest taka sprawa. Ja wiem że już długo nic nie dodaje, ale tu chodzi o to, że nie mam żadnej motywacji i ciężko mi pisać :)

Wybaczcie 

Może zróbmy tak, ze pod tym postem dodają byle jaki komentarz (oczywiście będę wdzięczna jeśli będzie motywujący ;p)abym tylko wiedziała, ze serio chcecie czytać te moje wypociny ;p

Kocham was, ale chyba o tym zapomniałyście...

Błagam napiszcie mi cos od siebie, potrzebuję was, bo bez was ja jestem niczym:)

Kocham

Wasza Lexy 

Rozdział 100

*Z perspektywy Harry'ego*

Ocknąłem się słysząc dziwne pikanie. Otwarłem zaspane oczy i dotarło do mnie co tak pika. Maszyna do którego była przypięta Cassie strasznie szalała. Dziewczyna spała a jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Wystraszony podniosłem się z miejsca i wybiegłem na korytarz w poszukiwaniu kogoś kto się na tym zna

-Siostro!-krzyknąłem za pielęgniarką gdy tylko ja ujrzałem-proszę szybko przyjść do pokoju 102 nie wiem co się dzieje-krzyknąłem drżącym głosem

Popędziłem wraz z pielęgniarką do pokoju przyjaciółki i zdenerwowany czekałem aż mi powie co się dzieje

-Musi pn wyjść-zwróciła się do mnie

-Ale co się dzieje? Co jej jest-zapytałem wystraszony

-Nie ma teraz na to czasu, później ktoś po pana przyjdzie na razie proszę czekać

Kobieta wyrzuciła mnie na korytarz w totalnym szoku. Chwile stałem nie wiedząc co robić i myśleć, aż w końcu wydobyłem z kieszeni telefon i wybrałem numer Niallera

-Co się stało?-zapytał od razu

-Nie wiem...Coś jej jest...ja...ona, bo

-Zaraz tam będę-mruknął i się rozłączył

Usiadłem na plastikowym krzesełku i schowałem twarz w dłonie. Strasznie się balem o Nią. To moja najlepsza przyjaciółka. Z nią zawsze mogę o wszystkim pogadać i wiem, że zawsze zrozumie i mi pomoże. Na musi żyć. Niall sobie bez niej nie poradzi. To ona daje mu siłę do życia. Ez niej już nie będzie tego samego Niall'a.

-Harry!-z zamyślenia wyrwał mnie krzyk. Podniosłem głowę i zobaczyłem że chłopaki biegną już w moją stronę

-Co się stało?-zapytał Liam gdy już był przy mnie

-Nie wiem nagle zaczęło coś pikać i kazali mi wyjść...

-Nie powinienem jej tutaj zostawiać-zaczął Horan

-Niall i tak byś nic nie zrobił...-zignorował to co powiedziałem i rzekł odwracając głowę

-Trzeba zadzwonić do Paula. Proszę zajmijcie się tym. Ja nie dam rady

-Jasne-szepnął Zayn i odszedł przykładając słuchawkę do ucha

Przyjrzałem się przez chwilę blondynowi. Starał się ukryć uczucia i być opanowanym, lecz w jego oczach widziałem, ze jest przerażony

Czekaliśmy tak jeszcze ponad godzinę i w tym czasie dojechał do nas Paul z żoną. Aż dziwne, że ta kobieta się tutaj pojawiła, z tego co Cass nam mówiła nigdy nie zależało jej na rodzinie. Zresztą sami zdążyliśmy się już o tym doskonale przekonać.

Na szczęście w końcu z sali wyszedł lekarz. Widząc go wszyscy wstaliśmy i z wyczekiwaniem czekaliśmy co nam powie. On zmierzył wzrokiem wszystkich i odezwał się do Paula

-Muszę z Państwem porozmawiać na osobności o stanie Pacjentki

-Proszę mówić teraz. To też jest jej rodzina-rzekł mężczyzna. Widziałem, ze matka Cassie jest lekko oburzona tym iż tak nas nazwał ale nikt o to teraz nie dbał.

-No dobrze. Więc zauważyliśmy bardzo szybko postępujące zmiany i sytuacja jest poważna

-Panie doktorze co jej jest?-zapytał drżącym głosem Niall

-Ma poważną wade serca i bez operacji nie przeżyje nawet tygodnia-wszyscy patrzyli na niego z szeroko otwartymi oczami i nie byliśmy w stanie wypowiedzieć ani słowa. Tylko Niall szybko się otrząsnął po usłyszeniu tej informacji, lub w ogóle ona do niego nie dotarła

-Pieniądze nie grają tu żadnej roli, proszę robić co trzeba zeby żyła-rzekł blondyn

-Chłopcze, ona potrzebuje nowego serca, bo jej już nie daje rady. A to wcale nie jest takie proste. Wiele osób czeka w tej kolejce i nawet pieniądze tutaj nie pomogą.

-To pozwoli pan jej tak po prostu umrzeć?!-krzyknął chłopak mierząc mężczyznę w kitlu nienawistnym spojrzeniem

-Robimy co możemy, lecz na razie pozostaje nam czekanie. Pójdę teraz opisać przypadek pacjentki i wpiszę ją na listę oczekujących. Nic więcej nie mogę zrobić-odparł mężczyzna chłodno i odszedł

*Z perspektywy Niall'a*

Nic nie może zrobić?! Moja miłość umiera a on nic nie może zrobić?! Kopnąłem wściekły w jedno z białych plastikowych krzeseł.

-Niall uspokój się-szepnął Liam kładąc mi rękę na ramieniu

-Mam się uspokoić? Moja dziewczyna może umrzeć a ja mam być spokojny? Chyba kpisz! Co ty byś zrobił gdyby to Dan była na jej miejscu, co?! Robił byś dokładnie to samo! Więc nie pieprz mi teraz że mam być spokojny-wykrzyczałem i rozejrzałem się po korytarzu. Paul właśnie rozmawiał przez telefon, jego żona siedziała skulona na krześle, Lou i Harry trwali w uścisku, Zayn właśnie próbował odpalić papierosa pod znakiem o zakazie palenia, a Liam wpatrywał się we mnie z troską. Nie umiałem być teraz już nawet wściekły. Rzuciłem się przyjacielowi w ramiona i zacząłem płakać, Moja Cassie...Moja Malutka...Ona może umrzeć. A bez niej mój swiat nie będzie istnieć, ja bez niej będę niczym. Nie przeżyję nawet dnia bez niej. Za bardzo ją kocham by pozwolić jej odejść na tamten świat. Muszę coś zrobić, by moja Księżniczka żyła. Już chyba nawet wiem co...

Odsunąłem się od Liama i ruszyłem wzdłuż korytarza. Na moje usta wkradł się lekki uśmiech, gdyż wpadłem na pomysł. Wbiegłem do windy i parokrotnie nacisnąłem guzik z liczbą 2. Gdy w końcu znalazłem się na odpowiednim piętrze odszukałem gabinet lekarza prowadzącego i wszedłem do niego. Usiadłem na krześle naprzeciw doktora i patrząc mu w oczy zapytałem

-Proszę mi powiedzieć szczerze, ona nie ma szans na przeżycie prawda?

-Jeśli nie dostanie nowego serca to nie. Jej jest za słabe.

-Wie pan, ze pieniądze są nie istotne dla mnie, więc czy one mogą pomóc?

-Przesuną one ja w górę kolejki, ale nawet to nie gwarantuje nam, ze wytrwa tyle.

-Obojętnie czyje to będzie serce

-Tak. Wystarczy by było ono sprawne

-Więc chcę oddać jej moje-rzekłem pewnie patrząc mu w oczy

-Chłopcze zastanów się nad tym dobrze, to poważna decyzja

-Już ja podjąłem. Ono i tak bije tylko dla niej, więc teraz będzie biło w niej.

-Muszę porozmawiać z jej rodzicami czy wyrażają zgodę. Zaraz ich tutaj zawołam.

Rodzice Kasandry patrzyli na mnie z szeroko otwartymi oczami już jakieś 10 minut. Przełknąłem głośno ślinę i czekałem na ich reakcję.

-Niall, ale ty nie możesz...

-Owszem, mogę-rzekłem stanowczo i opuściłem gabinet.

Gdy tylko zatrzasnąłem za sobą drzwi cała odwaga ze mnie uleciała i aż zachwiałem się. Wziąłem głęboki oddech i ruszyłem wykonać dalszą część mojego planu...

**********************************************************************************

Hej Mordki

Więc jest to przed ostatni rozdział i chyba trzeba zakończyć tą historię, bo bardzo mało osób komentuje. A to szkoda, bo mam pomysł na dalszą część :)

Więc jeśli czytacie i lubicie tego bloga, no i oczywiście chcecie zebym kontynuowała pisanie go to proszę napiszcie pod tym rozdziałem to. Serio będę wdzięczna, bo nie wiem czy ma sens żebym pisała skoro wam się nie chce komentować...a to przykre :) Proszę piszcie co myślicie rozdziale  i o tym, że to chyba koniec :)

Kocham was

Wasza Lexy :**

rozdział 99

Zostałam poddana masie przeróżnych badań i testów. Gdy lekarz obwieścił mi, że to już koniec byłam tak szczęśliwa, że miałam ochotę rzucić mu się na szyję. Oczywiście nie zrobiłam tego, tylko grzecznie poszłam do sali gdzie czekali już na mnie przyjaciele. Grzecznie położyłam się na niewygodnym szpitalnym łóżku i dałam się podłączyć do kroplówki. Mimo, że zawsze przerażały mnie igły. Ci Kochani Idioci dodali mi otuchy odwracali uwagę od krótkiego zabiegu.
-Ale naprawdę wracajcie na wakacje. Nic mi nie jest-zaczęłam po raz kolejny
-Cassie, gdy miałem złamane serce to byłaś przy mnie?-zapytał Harry
-No tak
-A gdy pokłóciłem się z Lou byłaś przy mnie?-kontynuował
-Tak
-A ja jak się pokłóciłem z Dani to też mi pomagałaś-dodał Li
-I jak zmarła mi babcia to byłaś
-Chłopaki co to ma znaczyć
-Przez to wszystko chcemy powiedzieć, że Ty zawsze przy nas byłaś, więc my teraz też będziemy przy Tobie-rzekł stanowczo Zayn
-I jeśli będziesz sie nas chciała pozbyć, niewiadomo jak mocno to my i tak będziemy tutaj.
-Właśnie. Któryś z nas ciągle będzie przy Tobie
-Jesteście wspaniali-wyszeptałam czując łzy pod powiekami. Wzruszyli mnie.
-Ej Mała tylko nam sie tutaj nie rozklejaj, co?-zaśmiał sie Tommo czochrając mi włosy
-Dobra dobra już nic nie mówię.
Naszą miłą pogawędkę przerwał lekarz. Stanął w drzwiach i odchrząknął. Gdy wszyscy spojrzelismy na niego zaczął:
-Chłopcy, wasza przyjaciółka musi teraz odpocząć. Miała dziś bardzo ciężki dzień, a tak sie składa, ze jest już środek nocy
-Ma Pan rację. Kasandra powinna odpocząć. Tylko mamy prośbę-zaczął dyplomatycznie Liam
-Słucham?
-Czy ktoś mógłby na noc z nią zostać? Bo tak jak pan już wspomniał to właśnie nasza przyjaciółka i bardzo się o nia martwimy
-Rozumiem. Niech ktoś w takim razie zostanie, tylko żeby był tutaj spokój. Panienka Heanson musi odpocząć. Jej stan zdrowia nie jest najlepszy-rzekł patrząc mi w oczy
-Oczywiście rozumiemy. Proszę nam dać chwilę, juz wychodzimy
-Dobrze
Lekarz wyszedł a chłopcy zaczęli rozważać najlepsze opcje tego kto ma zostać. Ich krzykom nie było końca, więc musiałm wkroczyć do akcji
-Li jedź do Danielle, Zayn do Perrie, Louis do El a Ty Niall marsz się przespać. Harry ze mną zostanie, bo wygląda najlepiej z was
-Dzieki Mała. Widzicie, jednak Tequila to zbawienny środek-zaśmiał sie wyganiając chłopaków
Gdy już zostaliśmy sami dokładnie przyjrzałam się chłopakowi. Był opalony i niesforne loki jak zwykle opadały mu na czoło. Wyglądał jak  zwykle wspaniale, lecz coś w jego oczach się zmieniło
-Harry?
-Tak Cassie?
-Czy coś się stało?-zapytałam badawczo mu się przyglądając
-Co masz na myśli Cass?
-No nie wiem, wyglądasz świetnie, ale czuję, ze coś nie gra
-Nie, no co Ty wszystko w porządku
-Dobrze wiesz, że mnie nie oszukasz
-Matko, czy Ty musisz mieć rację?-zapytał ze śmiechem
-Muszę, więc gadaj
-Chodzi o to, że podoba mi się moje życie. Zresztą sama wiesz, że ono jest cudowne i nie zamienił bym go na żadne inne...ale..no właśnie ale na tych wakacjach nie tyle piłem i imprezowałem, co zacząłem przyglądać sie temu wszystkiemu z dystansu. Dostrzegłem rzeczy których wcześniej nie widziałem i zacząłem sie zastanawiać czy tak powinno być. Czy ja właśnie taki powinienem być...Boję sie, ze właśnie popełniam błąd i na starość będę żałował, ze byłęm taki. Chcę sie bawić jak do tej pory, ale chcę być kimś więcej i nie mówię tutaj o karierze. Chcę czuć się dobrym człowiekiem Cassie Nie chcę dłóżej być tym chłopakiem którego media uznają za rozpieszczonego gówniarza. Chcę w końcu przestać być kimś innym. Chcę nareszcie być sobą...Tylko właśnie nie umiem...
-Harry, popatrz ile zdobyłeś do tej pory. Na pewno potrafisz być sobą, muszisz tylko w to uwierzyć i się starać
-A co jeśli inni mnie takiego nie zaakceptują?-wyszeptał spuszczając głowę
-Ci którzy Cię Kochają zrozumeiją i będą cieszyć sie Twoim szczęściem. Zaufaj mi
-Ufam.
-To dobrze. Tęskniłam za Tobą-dodałam. Twarz chłopaka rozświetlił ogromny uśmiech
-Ja za Tobą też Mała. A teraz kładź sie spać. Musisz odpocząć
-Dobrze
-Cały czas tutaj będę. Dobranoc-pocałował mnie czule w czoło.
Teraz już mogłam iść spokojnie spać. Mój przyjaciel czuwa nade mną...

**********************************************************************************
Hej Mordki
Słowo ode mnie : Komentujcie, bo jak nie to to będzie już ostatni rozdział :)
Dziękuję Dobranoc :)